BlogColumns/ Thoughts/ Stories

Klote motor*

Mijn vriend heeft een nieuwe liefde. Samen brengen ze elke vrije minuut van de dag in het schuurtje door, met muziek, sigaretten en ’s avonds zelfs met bier. Liefkozend glijdt hij zijn handen over haar ronde vormen en droomt hij over de dag dat hij eindelijk zijn Tsjechische schone kan berijden.

Inderdaad: hij heeft een motor. Om precies te zijn twee. Het plan is om de beste onderdelen van beiden te nemen en er dan eentje te restaureren. Ofzo. De realiteit is zwaar klote.

Een weekend zonder regen in Engeland. Ik herhaal: een weekend waarop Twee Dagen Lang De Zon Schijnt, in Engeland, in maart! Om dit te vieren gaan andere stelletjes samen naar de dierentuin aapjes kijken, samen op een terrasje Pimms drinken, of samen hand in hand door een park wandelen. Wij niet. Hij gaat “nog even het tandwiel verwisselen.” Ik zucht en weet: met een beetje geluk zie ik ‘m vannacht weer.

De eerste keer dat hij karrenvol ovenreiniger, schuursponsjes en ander schoonmaakspul kocht, stond ik te juichen: wow, die keuken van ons wordt helemaal spic en span! Helaas, alles werd linea recta naar de garage getransporteerd.

Dé oplossing volgens elke relatiehulp-website is interesse tonen in zijn project. “Goh liefje, vertel eens over, uh, dat ijzeren ding waar je mee bezig bent.” Maar aangezien ik geen masters degree in Technische Motorkunde heb (of verstand van ‘voorvorken’, ‘balansassen’ en ‘cc’s’), is het net alsof ‘ie Russisch spreekt.

Zelfs een knuffel zit er niet meer in want om de met olie besmeerde handen schoon te krijgen moet ‘ie ze eerst helemaal afwassen en “dat duurt zo lang, dan ga ik liever nog heel even door, de kogellagers invetten.”

Als dat takkeding nou nog zou rijden, zou ik misschien nog wat begrip kunnen opbrengen voor deze obsessie. Maar nee, vier maanden klussen en de CZ175 ligt nog steeds in 28 stukken op de garagevloer. Nutteloos te zijn. Tssss, gemaakt in 1972 en ze kan niet eens snowboarden, paaldansen of koken. Ik ben van 1984 en kan dat allemaal wel (ok, toegegeven, over dat koken zijn de meningen verdeeld, maar ik kan in ieder geval brownies bakken en dat heb ik die aftandse bromfiets nog niet zien doen.)

Jaloers op de motor? Ja.
Het zal toch niet zo zijn dat een stuk oud ijzer meer aandacht krijgt dan ik? Bring it on bitch!

Dus in een poging mijn vent op andere gedachten te brengen verf ik m’n haar sexy rood (ok, dat mislukte en nu is het roze, maar dat is een ander verhaal), trek m’n zwartkanten Ann Summers setje aan, prop m’n voeten in m’n meest oncomfortabele pumps (na 50m blaren gegarandeerd, maar met een ‘benen-tot-aan-je-nek’ effect) en wankel naar het schuurtje. Daar aangekomen struikel ik bijna over loslopend gereedschap, maar presteer het toch om semi-elegant in de deuropening te gaan staan en zwoel te fluisteren: “Hi schat, kan ik je ergens mee helpen?”

“Ja, nu je er toch bent, kun je misschien even de schuurmachine aangeven alsjeblieft?”

Ik geef het op en kleed me om. De motor heeft gewonnen. Logisch, ze is een echte klassieker. Wie wil er nou niet zo’n mooie machine met originele onderdelen en elegante lijnen? De man die toevallig door onze straat rijdt in ieder geval wel. Vooral voor de belachelijk lage prijs van maar £10.
Moet ‘ie m wel gelijk in z’n auto stoppen en nu meteen meenemen, voordat vriendlief naar buiten komt.

 

( *uiteraard is dit verhaal volledig fictief en berust enige gelijkenis met Kai, Kai’s motor en mij puur op toeval)

Drop a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *