BlogColumns/ Thoughts/ Stories

Vegetarisch

meat“Ik ben vegetarisch.” Dat zeg ik altijd als gevraagd wordt naar (di)eet-wensen. Niet helemaal waar, wel zo gemakkelijk. Anders moet je het weer compleet uitleggen. Ik eet namelijk eigenlijk geen vlees, maar soms wel. Een stukje runderrookworst hoort gewoon bij de winterse boerenkool, maar een biefstuk krijg ik niet naar binnen. Vooral niet als er bloed uit de lap koe druipt. Bah, ik ben toch geen vampier?

Of iets geschikt is als voedsel of niet ligt vooral aan de aaibaarheidsfactor; over krokodil doe ik niet zo moeilijk als over een klein, lief, wollig lammetje dat een paar dagen voordat het bruut vermoord werd nog vrolijk in de wei huppelde met zijn vriendjes. (Pluizige kuikentjes zijn dus ook een no go).

Vis en schelpdieren schep ik dan weer wel smakelijk op. Hypocriet hè? Net alsof zalm niet schattig is. Of zielig. Kreeften en mosselen worden nota bene levend gekookt en bij garnalen moet je de kop van het dode beestje afscheuren alvorens zijn rug te breken, maar daar heb ik geen enkel probleem mee. Probeer dat maar eens uit te leggen.

Bij een excursie in Australië dacht ik het alternatief voor ‘ik ben vegetarisch’ gevonden te hebben. Er was zelfs een categorie voor: ‘veggie, chicken & fish’. That’s me, mate. Totdat ik bij de lunch opeens een net dode kip met poot en al op m’n bord kreeg. Er zaten nog net geen veertjes aan. Afkluiven maar! Uh, nee, eerder kotsneigingen… Dat ziet eruit als echte kip-kip die op de boerderij rondscharrelt en niet als filets die op magische wijze in het koelvak van de supermarkt verschijnen.

Het is niet alleen een kwestie van visuele (on)aantrekkelijkheid, het is ook de smaak en vleesachtige textuur die door mijn smaakpapillen als onplezierig wordt ervaren. Mijn moeder maakt de beste lamsbout van de wereld, zo’n grote homp die uren in de oven moet, geserveerd met honingthijmsaus. De hele familie zit al lang van tevoren watertandend aan tafel, maar ik kauw liever op een blaadje sla.

Ik eet wel kipnuggets van de Mac, want die smaken toch naar karton. Geen ander McVlees, al ligt dat meer aan het walgelijke, slappe broodje dat je erbij krijgt. Stukjes kip in de burrito zijn geen probleem; door de overdosis chilipoeder proef je immers niets meer. Ook gehakt door de bolognesesaus merk ik meestal niet eens vanwege de halve fles rode wijn die basically an sich de saus vormt.

Misschien moet ik in het vervolg maar zeggen dat ik een erg hypocriete, weinig-vlees-in-kleine-hoeveelheden-als-het-maar-niet-naar-vlees-smaakt etende zeikerd met voorkeur voor tonijn-sashimi ben. Wel zo eerlijk.

Drop a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *