March 2014

Lessons learned, part 2: Danish delicacies

‘The world is a book and those who do not travel read only a page.’ (St Augustine).

Apart from never being able to put down a good book, for me, travelling is also about having fun, getting into crazy adventures and, with every new place I visit, coming closer to uncovering all the countries on my scratchable world map. On the way I might even learn a lesson or two.

2. Danish delicacies

“I’m surrounded by bubbles!”
“Ok.”
“Not like bubble bath bubbles, because there is no real water, but it does feel like bubbles you know?”
“Aha.”
“I mean, I know there aren’t real bubbles and this probably doesn’t make sense to you because you don’t feel it. And although it isn’t real, it’s sure bubbly. It also depends on where I have my hands. Wow. This is so cool. Look, I move my hands and it feels different. Oh, no, you can’t see it because it’s dark.”
“….”
“Do I talk too much?”
“Well, ye..”
“Because maybe I do, but I just really want to explain how it feels. It’s so cool. And bubbly. It’s almost like diving. In the bubbles. Like a dolphin. Bubble diving. You know?”

Even in sunny daylight Christiania looks pretty weird

Ok, this conversation probably doesn’t make any sense to you. (It certainly didn’t to Kai at the time.) Maybe better rewind a few hours.

Earlier that day we arrived in Copenhagen, Denmark. Without any guidebook (I didn’t even know our destination until I saw it displayed at the gate – which is a brilliant way to travel by the way), but with the goal to look at the Mermaid and taste some Gløg (Danish glühwein).

Seeing as we didn’t have a clue of where to get good food, what better way to find a nice restaurant than to ask the owner of the boat we stayed on where they sell the best Danish delicacies? The top-quality recommendations always come from locals, don’t they?

“Ah, Danish delicacies, you’ll be able to get them in the centre of Christiania. They sell all sorts there,” was the answer of our host.

Expecting a studenty part of town with hip cafés and cheap Danish tapas bars offering various kinds of Smørrebrød, one could say we were somewhat surprised when entering the self-proclaimed autonomous neighbourhood of Christiania. This anarchist community has its own laws. They include ‘have fun’, ‘don’t run’ and ‘no pictures’, while big guys dressed head to toe in black make sure all  visitors abide by these rules, especially the last one.

Ok, we did break the third rule a bit

Balancing in the dark over the uneven floor boards, passing groups of guys standing around fire pits, and avoiding broken bicycles left in the middle of the road, the whole place screams anarchy, even if it’s too dark to actually read the graffiti sprayed onto every wall. Dogs, mostly pit bull types, roam free in the streets and the scene looked so much like the Russian slums in Babylon AD, I fully expected Vin Diesel to appear from behind one of the abandoned containers. (Unfortunately he didn’t.)

When we arrived at the centre, Pusher Street, it turned out our host wasn’t talking about food.

Sellers have huddled their shops in camouflage nets – their sarcastic answer to the request of the Danish government to don’t do their illegal business in the open – and proudly display heaps of weed next to blocks of hash as big as PMS sized chocolate bars. Well, there’s certainly enough choice. Some Dansk Pot or rather a bag of AK-47 anyone? In the end I settled for a few grams of Chronic, the seller’s recommendation.

Still hungry, we bought a banana and Nutella pancake from a stall just outside the neighbourhood. This we decided for ourselves since the seller was too stoned to give us a recommendation – he did however explain the art of making pancakes in 23 different ways.

Back on board of our boat I decided it would be rude not to at least try smoking Denmark’s finest treats. Hence why – after half an hour of hanging over the ship’s railing unable to decide whether I actually needed to throw up or was just being stoned – I felt like bath bubbles.

Lessons learned:
1. If looking for a place to eat just ask for ‘food’. Fancy words like ‘delicacy’, ‘gourmet’, or ‘ambrosia’ could be misunderstood or have a whole different meaning in the country you’re visiting.
2. If in doubt, always go with a local’s recommendation.

 

 

Read more

Klote motor*

Mijn vriend heeft een nieuwe liefde. Samen brengen ze elke vrije minuut van de dag in het schuurtje door, met muziek, sigaretten en ’s avonds zelfs met bier. Liefkozend glijdt hij zijn handen over haar ronde vormen en droomt hij over de dag dat hij eindelijk zijn Tsjechische schone kan berijden.

Inderdaad: hij heeft een motor. Om precies te zijn twee. Het plan is om de beste onderdelen van beiden te nemen en er dan eentje te restaureren. Ofzo. De realiteit is zwaar klote.

Een weekend zonder regen in Engeland. Ik herhaal: een weekend waarop Twee Dagen Lang De Zon Schijnt, in Engeland, in maart! Om dit te vieren gaan andere stelletjes samen naar de dierentuin aapjes kijken, samen op een terrasje Pimms drinken, of samen hand in hand door een park wandelen. Wij niet. Hij gaat “nog even het tandwiel verwisselen.” Ik zucht en weet: met een beetje geluk zie ik ‘m vannacht weer.

De eerste keer dat hij karrenvol ovenreiniger, schuursponsjes en ander schoonmaakspul kocht, stond ik te juichen: wow, die keuken van ons wordt helemaal spic en span! Helaas, alles werd linea recta naar de garage getransporteerd.

Dé oplossing volgens elke relatiehulp-website is interesse tonen in zijn project. “Goh liefje, vertel eens over, uh, dat ijzeren ding waar je mee bezig bent.” Maar aangezien ik geen masters degree in Technische Motorkunde heb (of verstand van ‘voorvorken’, ‘balansassen’ en ‘cc’s’), is het net alsof ‘ie Russisch spreekt.

Zelfs een knuffel zit er niet meer in want om de met olie besmeerde handen schoon te krijgen moet ‘ie ze eerst helemaal afwassen en “dat duurt zo lang, dan ga ik liever nog heel even door, de kogellagers invetten.”

Als dat takkeding nou nog zou rijden, zou ik misschien nog wat begrip kunnen opbrengen voor deze obsessie. Maar nee, vier maanden klussen en de CZ175 ligt nog steeds in 28 stukken op de garagevloer. Nutteloos te zijn. Tssss, gemaakt in 1972 en ze kan niet eens snowboarden, paaldansen of koken. Ik ben van 1984 en kan dat allemaal wel (ok, toegegeven, over dat koken zijn de meningen verdeeld, maar ik kan in ieder geval brownies bakken en dat heb ik die aftandse bromfiets nog niet zien doen.)

Jaloers op de motor? Ja.
Het zal toch niet zo zijn dat een stuk oud ijzer meer aandacht krijgt dan ik? Bring it on bitch!

Dus in een poging mijn vent op andere gedachten te brengen verf ik m’n haar sexy rood (ok, dat mislukte en nu is het roze, maar dat is een ander verhaal), trek m’n zwartkanten Ann Summers setje aan, prop m’n voeten in m’n meest oncomfortabele pumps (na 50m blaren gegarandeerd, maar met een ‘benen-tot-aan-je-nek’ effect) en wankel naar het schuurtje. Daar aangekomen struikel ik bijna over loslopend gereedschap, maar presteer het toch om semi-elegant in de deuropening te gaan staan en zwoel te fluisteren: “Hi schat, kan ik je ergens mee helpen?”

“Ja, nu je er toch bent, kun je misschien even de schuurmachine aangeven alsjeblieft?”

Ik geef het op en kleed me om. De motor heeft gewonnen. Logisch, ze is een echte klassieker. Wie wil er nou niet zo’n mooie machine met originele onderdelen en elegante lijnen? De man die toevallig door onze straat rijdt in ieder geval wel. Vooral voor de belachelijk lage prijs van maar £10.
Moet ‘ie m wel gelijk in z’n auto stoppen en nu meteen meenemen, voordat vriendlief naar buiten komt.

 

( *uiteraard is dit verhaal volledig fictief en berust enige gelijkenis met Kai, Kai’s motor en mij puur op toeval)

Read more