July 2013

De Starbucks smile

starbucksVrijdagochtend half tien in de Starbucks op station Nijmegen. Ik koop een koffie. Tot zover niets speciaals. Maar dan komt het: de dame achter de balie overhandigt mijn beker met een glimlach.

Logisch zou je denken. Gastvrijheid hoort bij de horeca en vooral in Amerikaanse bedrijfsketens is vriendelijk personeel een vereiste. Maar het is niet zo’n Disneyland-achtige ‘ik word betaald om te glimlachen dus ontbloot ik mijn tanden en trek ik mijn mondhoeken zo enthousiast omhoog dat het bijna eng lijkt’-glimlach. Zeker niet zo’n KFC ‘ik zou eigenlijk moeten lachen, maar ik heb een kater van hier tot Tokio en wil liever met mijn collega’s m’n mislukte date van gisteravond bespreken, dus zout alsjeblieft een eind op met je bakkie pleur’-glimlach.

Integendeel, het is een echte, oprechte, welgemeende lach. Zo eentje die zegt: “Ik ben blij dat ik jou deze koffie mag overhandigen; dit is het hoogtepunt van mijn dag.”
Een Starbucks smile.

Waarom lacht het Starbucks personeel zo vriendelijk? Vooral bij de Schiphol-vestiging, waar de godganse dag vakantiegangers die wél vrij hebben en lekker drie weken naar een tropisch eiland gaan langskomen, staan de barista’s er glunderend bij. Net alsof er geen betere plaats op aarde is dan de koffiezaak in vertrekhal nr. 3.

Ik kan het enthousiaste personeel nog begrijpen als ze een percentage van de verkoop zouden krijgen. Stel je voor dat je 10% van elke warme chocolademelk à 5 euro per stuk in je eigen zak mag steken. Dat is pas lachen.

Of als alle koffiedrinkers fooi zouden geven. Ik heb zelf in een restaurant gewerkt waar ik al mijn fooien mocht houden. Aan het eind van de avond had ik rimpels om mijn mondhoeken en deden mijn kaakspieren pijn. “Laat de rest maar zitten hoor.” “Dank u!” *Smile* Maar hoe goed ik ook kijk, het bruine schoteltje tussen de kassa en de chocolate chip muffins blijft deprimerend leeg.

Het kan natuurlijk dat Starbucks vacatures alleen voor de allervriendelijkste mensen in Nederland zijn. Maar als je levensdoel ‘de wereld vrolijker maken’ is, ga je toch eerder als cliniclown werken dan bij een koffiezaak?

Mijn beker is inmiddels leeg. De barista wenst me “Een fijne dag en graag tot ziens.” Jazeker tot ziens. Ondanks de stompzinnige Italiaanse maten (wat nou venti, zeg gewoon large!), kom ik graag een volgende keer weer en betaal ik met liefde een half uurloon voor een caramel frappuccino.

Zonder slagroom, maar met extra glimlach.

Read more